اشتباه شايد زاده بي خبری باشد

امشب رام می شوم،آرام.

dastmalesefid — Thu, 07 Sep 2006 07:00:18 GMT

امشب می خوام بخوابم،دور از دنیای واژه ها،دور از همه کسانی که همراه کلامم می شدن.

امشب می خوام بخوابم،دور از الکل،دود،تن،برای مدتی نا معلوم.

امشب می خوام بخوابم و فراموش کنم که هیچی نبودم و این دنیا من رو دچار توهم کرد.

امشب می خوام بخوابم و فراموش کنم که دخترک برای بازی تو،کوچک بود.

می خوام بخوابم و فراموش کنم دخترک مصلوب شد و جایش رو به زنی داد که پر از شکوفه های پژمرده است.زنی که یه یاد سوخته است.زنی که سکوت مطلقه.زنی که بغض رو پنهان می کنه.زنی که اومده بود خالصانه ببخشه ولی در عوض،همه رو فدای خودخواهی اش کرد.

تو مختاری قضاوت کنی،من آدم درستی نبودم.واسه همین دارم می رم.

می رم تا دنبال جای لگد مال نشده ای توی وجودم بگردم.

از توالی کلمات خسته ام ،ِ از آداب و رسوم نوشتنِ،

این خونه سیاه دیگه تحمل من رو نداره،یه آدم اصیل می خواد.

رفتن همیشه دلتنگی داره ولی باورت می شه که حتی دلتنگ هم نیستم؟

سنگ نشدم،سنگ نرمه واسه حال این روزهای من.

شادی،خواست ما چیدن ستاره بود ولی امروز تنها توشه ما خستگی است.

من به ضیافت شوکران مهمان شده ام.

come and hide me from this terrible reality.

dastmalesefid — Tue, 29 Aug 2006 17:24:18 GMT

مدتی بود که دخترک مریض بود.
شبها خواب زده در خانه می گشت و احساس می کرد جای چیزی روی سینه اش ،در آغوشش خالی است.به یک نفر نگاه می کرد و تصویر سه نفر در چشمانش نقش می بست.
در اینه که نگاه می کرد چشمان دیگری را می دید که در او خیره شده است ،چشمانی پر از لبخند و محبت و افسوس.
دخترک معتاد شده بود. به رنگ محبت ،به زنانگی اش ،معتاد شده بود.
مدتی بود که دخترک مریض بود،
بی اجازه بزرگترها عاشق شده بود....

در دنیایی که دیگران به زور زیر بار یک نقش می رفتند ،

دخترک برای او ،

همسر بود

فرزند بود

مادربود

مهمتر از همه هم نفس بود.

کسی نمی دانست که دخترک به مرد عمامه پوش ،تور سفید، به ذرات قند و گل چیدن نیازی نداشت.
به قلاده فلزی برای مقدس ترین انگشتش ، به جوهر قلمی که سالهایش را خشک می کرد ، به هلهله، باران نقل ، به مرکب آراسته ای که مقصدش بستری از خون و هوس بود.

جایی نوشته نشده بود که دخترک بی هیچ شرطی ،زن خانه و مردی شده که روزی طعمه بادی رسمی می شد و دخترک را تنها ،با ته سیگار های مست و بوی آغوش یک مرد باقی می گذاشت.
پژواک دخترک تا روزهای چروک و موهای سپید، ادامه داشت:

دلم بهانه عاشقانه های این دیار را می گیرد.

*برای تو به خاطر تقدس روزهای پر عطشت:
دیده ای نیلوفری را که به دریا راهش ندادند به مرداب رویید؟
من زنی را دیدم که می خواست راهبه ای شود اما فا حشه ای شد.
من بارها خود را در آینه دیده ام.

ای شب تشنه!خدا کجاست؟

dastmalesefid — Tue, 08 Aug 2006 15:55:10 GMT

چشمانم را باز می کنم،چیزی نمی بینم جز سپیدی خیره کننده ای که هیچ نشانی از پاکی ندارد،نوید مرگ بینایی است.
در سپیدی پی چیزی می گردم برای چنگ زدن،در تلاطم تقلا،نقشی از انسانی می بینم بر تکه چوبی که صلیب می خوانندش،
نقشی عاری از خون،گل آلود و فرسوده،اما جسور،محکم،شبیه به زنی که جز بی پروایی چیزی برای از دست دادن ندارد.شبیه من.
زن سنگسار نشد.

از سنگ پر شد،چشمانش،قلبش،زنانگی هوس انگیزش.اما سنگها جایی در دهانش نیافتند.

مسیح صلیبش را به مریم مجدلیه،واگذارده است.

(دلتنگ روزهایی هستم که بی عاطفه بودن،یادم دادی.مادر تمام بچه های شهر،برخاسته بود تا در انتهای عطش،پیدا کنه!و حالا شکسته و خراب،به اندازه شب اولی که عریان دیدی اش،برگشته تا از انسان دیگر گونه بودن واسه اش بگی. می گفتی سنگی بشم که همه، آدم ببینندش،به جوانی ام غره شدم و فریب دوست،عشق،و خاطره رو خوردم.
شاید دیر باشه،گاهی برای سنگ بودن هم دیر می شه.
بیا بهم یاد بده چطور دوست داشته باشم و برقی در من نباشه. یاد بده در اوج تمنا،کسی رو به بند نکشم.
بلد نیستی؟باشه!
دیواری در برابرم می کشم که توی سایه تنهایی اش،دیگه نخوام.دیگه واسه خودم نخوام.
از فکری که سیاه باشه،از قلمی که سیاه بنویسه،از دستی که سیاهی رو حک کنه ،خسته ام.

                                            دیوار
                                                  تنها
                                                       راهه.)

شاید برای بار آخر....

dastmalesefid — Mon, 07 Aug 2006 12:51:19 GMT

برای گریگوری مله خوف
از وقت خواب گذشته و خواب با من بیگانه است.دلم سیگار میخواد،دلم می خواد داغ باشم،داغ مستی،داغ نوشتن،ولی نه داغ خواستن.
شنیدم که اینجا کسی با من از سوختن و فرو ریختن گفت،تو بودی؟چند وقت بود این کلمات رو جز از خودم نشنیده بودم،و یا شاید اگه شنیده بودم باور نکرده بودم،ولی امروز خط، تو واقعیت رو به من نزدیک کرد.واقعیتی که این روزها بیشتردلیل زنهاست و بهانه مردها،منظورم تو نیستی،یه بهانه ساده بود این حرف!
بخند گریگوری،آکسینیا هنوز تو رو بیشتر از هرکسی می خواد.
چرا برای من از سوختنی داغتر از شعله حسرت میگی؟مگه خواست کوچک کردن روحی در من بود؟من اینجا یه مهره ام که آدمها باورهاشون رو بهتر از قبل ببینین و بفهمن،گفته بودم حالم از هر چی باوره به هم می خوره گریگوری؟
این روزها بی دلیل از چیز ها حالم به هم می خوره،گاهی از یه سلام ساده،گاهی از یه حالت چطوره،گاهی هم از دیدن خودم در آینه.دکترم گفته انتخاب اشتباهی داشتی ولی من انتخابی نکرده بودم،من،من،من فقط چشمهام رو باز کردم و دیدم بزرگترین حس دنیا در من شکفته،دیدم کنار یه اتیش نشستم که دودش توی چشمم میره و چشمهام رو پر ازاشک می کنه،بهم گفتن:مال دود نیست،تمنای سوختن به چشمهات رسیده.و من باور کردم.
گریگوری،تا حالا تمنا کردی؟
خوبه،لااقل کسی اینجا هست که حرف آدم رو می فهمه.ولی نه ،گاهی فکر می کنم اگه کسی هم نباشه فرقی نمی کنه.
گاهی دلم یه لاک می خواد،دلم می خواد مثل مرغ ها کرچ بشم،دلم می خواد تخم بگذارم،اونموقع روزهایی هم که تو نیستی گریگوری،...نه.بچه ها پیش من حروم می شن.
فکر می کنی نیازی هست بچه ها عاشق بشن؟تا حالا بهش فکر کردی؟کلام مقدس!!
با ما گفتند آن کلام مقدس را با شما خواهیم آموخت،لیکن به خاطر آن،عقوبتی جان فرسای را تحمل می بایدتان کرد،عقوبت جان فرسای را چندان تاب آوردیم آری،که کلام مقدسمان باری،از خاطر گریخت.
شاید من الان اینجام گریگور،ازخاطرم نرفته،هیچ چیز،شاید اشتباه از من بود که حسهام رو مثل دیگران نگذاشتم توی پستو تامبادا حروم بشن،من بیرون شون آوردم که جوونه بزنن،این حرفها رو قبلا بهت گفته بودم؟هان؟
نه،یه روز صبح ،من داشتم توی فکرم باهات حرف میزدم،می دونی توی فکرم چی جوابم دادی؟گفتی:کی خواسته بود که اینجوری بشه،غیر از اینه که خودت خواسته بودی؟
و من خفه خون گرفتم.می خواستم بگم چرا کسی نیو مد به من بگه:بیا،این پاداش چیز بزرگی که خواسته بودی،ولی بعد یادم اومد اینجا،همه مثل خدا، جهنم به آدم پاداش میدن.و باز خفه خون گرفتم.
چرا سیاهم؟من رو میگی؟سیاهی همیشه در مقایسه با چیز دیگه ای است،سفیدی رو بهم نشون بده تا بهت بگم چرا سیاهم،تا بفهمم چرا سیاهم.سفیدی رو جایی جدا از وجود یه بچه بهم نشون بده.
چرا من مرد نیستم گریگوری؟چرا نمی تونم یه بقچه بگذارم روی کولم و با دوچرخه فرار کنم؟
من نیاز به محبت دارم گریگوری،یه محبتی که تویش غرق گریه بشم،right now.
فراموش کن،از آدمی که کابوس هدیه می ده بگذر!

بخند گریگور،بخند،هنوز لبخند تو،دنیا رو من میده.

مرگ بر نوستالژی.

dastmalesefid — Sat, 05 Aug 2006 18:16:08 GMT

نگاهت سکوت می کند.
جدال من ادامه می یابد.
                           جدالی به این سان:
                           مرد موی سپید دارد.
                           مرد بچه دارد.
                           مرد زنی دارد که بوسه هایش را انتظار می کشد.
                           مرد متعلق به دیگری است.
مرد را در آغوش می کشم،نفسهای مرد را ابدی می کنم،سر انگشتانم بر تن مرد خطوطی ترسیم می کنند که کسی نمی بیندشان،
هیچکس جز خودم.
شب که از نیمه می گذرد،روز تازه که آغاز می شود،کمی آنطرف تر از نفسهای مرد،حسرتی در دلم شعله می کشد،
شعله ای به رنگ: امروز هم بمان...
دود و خاکستر،با کلماتی به رنگ آزار در فضا می پیچد:
                مرد موی سپید و بچه دارد.
                مرد زنی دارد که بهترین سالهایش را با او سوزانده است.
                مرد به روزهای کس دیگری بسته شده است.
چشمان بسته ام را بازمی کنم،با چشمان باز می بوسم،با چشمان باز گریه می کنم،با چشمان باز تمنا را می کٌشم،با چشمان باز زجر می کشم.
تصمیم می گیرم که دیگر،
           تصمیم می گیرم که هرگز،
                       تصمیم می گیرم که همیشه

                                                        چشمانم را باز نگاه دارم.
صدای پای کلمات که از این پس،تا همیشه،جلوی چشمان بازم رژه می روند،به خود بازم می نهد:
           مرد موی سپید،بچه و زنی دارد که عاشقانه می خواهدش.
           مرد جواب تمنا و تنهایی دیگری است.

عاشقانه ها را خاک خواهم کرد،طعم دود و الکل و بوسه های پایان پذیر را به خاک خواهم داد،
من
      جمله
                (روح بزرگی داری)
                                            را به خاک خواهم سپرد.

و نیمی شاد و نیمی غمگین خواهم بود که خاک
آنچه را گرفته
پس نخواهد داد.

*توصیح برای کسانی که امنیت نوشتن را با ذهن بیمارشان،به گند کشیده اند:

نپرسید،تعبیر نکنید،خطوط بالا را از زبان ستاره ای نوشتم که استیصال بزرگوارانه اش،
او را با زبان کلمات بیگانه ساخته است.

دلم برای دخترکانی که نیامده اند،تنگ است.

dastmalesefid — Sun, 30 Jul 2006 08:37:51 GMT

دلم دخترکی می خواست،تبلور بی دریغ بودن،
                                                 که نخواستن ات از من دریغ کرد.
تنها اگر خواسته بودی،
                        به زبان حتی،
                                     در باور رو به فراموشی عشق،
                                                                       بارور می شدم.

مادر ستارگانی می شدم که نور و حضورشان،

از چشمانت فراتر نمی رفت.

                                                                       کامل نشدم.
                                                                        از یاد بردم.
                                                                         انکار کردم.

تنها اگر خواسته بودی...

مادر درون من

رو

به

زوال

است.

تمنای چیزی در من نیست.

dastmalesefid — Sun, 23 Jul 2006 17:31:48 GMT

روزی عصیان خواهم کرد...

تنها،بی همراه،اصلا شاید عصیان کنم که تنها باشم.
انگار توان عصیان،خواستش در هیچکس نیست.
کسی،بند هایی داره که بهشون دلبسته است،پس عصیان نمی کنه.
کسی،فکر میکنه پیره واسه عصیان،فکر می کنه عصیان،رویای جوانی است.
جوانی هم که همپای عصیان میشه،مفهومش رو نمی دونه.

به من خندیدن،گفتن:هنر می کنی که از عصیان میگی؟
نه تعلقی داری که نگهت داره،نه پیری که ارزش زمان رو بدونی،شاید هنوز اونقدر جوون باشی که ندونی در مقابل چیز های بزرگتر باید عصیان کرد.آدم که در مقابل خودش عصیان نمی کنه!

من سکوت کردم،بگذار فکر کنن من هیچ دلبستگی ای ندارم،بگذار فکر کنن من سالها فرصت در مقابلم می بینم،
بگذار فکر کنن من همون بچه ای هستم که فقط ....

چه اهمیتی داره که اونها چی فکر می کنن؟چه اهمیتی داره که من چی هستم؟
امروز وقتی بهم گفتی:معذرت می خوام که دنیا اینقدر زشته و تو مجبوری باهاش گلاویز بشی و در نهایت قورتش بدی.
صدای خدا رو در تو شنیدم.
بگو به جای اینکه کلامش رو از زبون تو جاری کنه،به من یه دوست بی پروا بده.
نه،نه،بهش بگو یه روز بیاد به این چهل تکه ای که از من ساخته(شاید هزار تکه اصطلاح درست تری باشه)یه نگاهی بندازه،
شاید هوس خلقت از سرش افتاد.
الکساندر پاناگولیس میگه:
من درست متوجه نشدم،پس دوباره به من بگو:
آیا بایدخدا را بخشید یا باید از او تشکر کرد؟

شکسپیر میگه:we made in god's image.
بهش بگو،

من،

تجسم فکر اون،

اونقدر واقعی شدم که به یه عصیان فکر می کنم.

بهش بگو نترسه،عصیانم بر علیه خودش نیست،
بگو من درکش میکنم،همه اشتباه می کنن.
بگو هر وقت به روز هفتم آفرینش فکر کرد،غصه نخوره:
به همه گفتم،به اون هم از طرف من بگو:

اشتباه شاید زاده بی خبری باشد.

دخترکی که حتی توی یادها هم نموند.

dastmalesefid — Wed, 19 Jul 2006 18:51:18 GMT

دخترک دلش می خواست نخوابه،دلش می خواست وقت داشته باشه،زیاد،واسه اینکه بتونه ستاره بکاره.
ستاره هایی که توی چشمها تجلی پیدا می کنن،شبهای تنهایی رو پر از افسوس میکنن.
دخترک می ترسید،فکر می کرد داره امتحان می شه،فکر می کرد عاقبتش تباهی است و همه خوابها دروغ بودن،
ولی ترسش بی مورد بود.دستهایی که می بخشن،روحی که محدودیت نداره،پلیدی رو نمی شناسه.
دخترک می دونست اومده شادی ببخشه و بره،مثل دود سیگاری که میره توی فضا محو می شه و ردی هم ازش باقی نمی مونه.

دخترک رقیق شده بود،این اواخر،توی لحظه های شادی و خلسه دیگران،یاد روزهایی می افتاد که تبدیل به هزاران ذره می شد،
ذره هایی که پر از روح هستی بودن،و چشمهاش پر از اشک می شدن.اشکها رو کسی نمی دید، تقدیس نمی کرد،

کسی دخترک رو نمی خواست.

دخترک نمی ترسید،می دونست پیش از اونکه شبهای تنهایی برسن،اون از اینجا رفته.از حک نشدن توی لحظه ها نمی ترسید،از فراموش شدن نمی ترسید.
اون بهترینها رو از زندگی گرفته بود.
آرامش لحظه های دیگران ،اون رو کفایت میکرد.

دخترک در آسمانها می خندید

اما در دلش....

برای روح بزرگت که نعمتی برای من بود.

dastmalesefid — Mon, 17 Jul 2006 17:33:08 GMT

برای روزهای ویران کننده ای که سرد و ساکت،مٌردی و کابوس های من پایان ناپذیرن و عذابم ،دائمی.
برای روزهایی که در بستر خاک به خواب می ری و من به خالی اطرافم چنگ می زنم.
برای روزهایی که چهره ات،خالی از لبخند،منظر نگاهم می شه،در تاریکی،در خواب،درپایان تمام یادها.
برای روزهایی که شادی در خوابی فرو رفته،بی بیداری ،مثل لبخند تو که در خاک خفته ای.
برای روزهایی که لحظه تسلیمت،مهر بی رنگی به تمام لحظه هایم می پاشه.
برای روزهایی که همه جامها رنگ تو رو می گیرن و تلخی درونشون،زهر رفتنت را جاودانی میکنه،حتی در لحظه های مستی.
برای روزهایی که بی تو،چشمانم عاشقانه نگاه کردن را فراموش می کنن،لبانم بوسیدن رو،و دستانم نوازش کردن رو.
برای روزهایی که هر بچه،یاد آور بچه هایی است که از من دریغ کردی،بچه هایی که آغوش تو باید به من هدیه می کرد.
برای روزهایی که وا دادنت،نفی تمام شبهایی است که من میگفتم راهی هست،می گفتم تا آخر دنیا حصار میشم بین تو و دنیا،
سپر می شم در برابر هر چیزی که بخواد خردت کنه.

همه اینها واسه اینه که بدونی وقتی تصمیم گرفتی نفس نکشی،لحظه بعدش آوار تمام این روزها می مونه و من.
اگر چه وقتی آدم به این جسارت و حماقت میرسه که نباشه،دیگه نه به روزها فکر میکنه،نه به من که زیر اون آوار له شدم.

از طرف دختری که از کفشهایش ستاره می ریخت
برای اینکه از تصمیمت صرفنظر کنی.

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست.

dastmalesefid — Thu, 13 Jul 2006 20:41:02 GMT

چراغها رو خاموش کردم،صدای آهنگ رو بلند کردم،چشمهام رو بستم.
دلم حرف می زد،با زبان دستم،پاهایم،کمرم،سینه ام.
تو رو می دیدم که در تاریکی نشستی و نظاره می کنی،برق نگاه رو،حرکاتی که طلبت می کردن،بوسه هایی که توی فضا راهشون رو به سمتت پیدا می کردن،دستهایی که واسه گرفتن دستانت دراز می شدن و چرخیدنهایی که شادی درونم بودن.شادی کلمه کوچیکی است واسه حسی که پشت اون چرخیدنها بود،چیزی ورای کلمات بود.غلیان شور و احساس بود.
و تو همه رو نظاره گر بودی.با لبخند کمرنگی روز لبهات،نگاهی تشکر آمیز،متعجب،رقیق و دنبال کننده.
حرکت نمی کردی،شاید چون به فکرت نمی رسید باید چیکار کنی،نمی دونستی اون لحظه فکر نکردن،تنها کاری است که باید بکنی.
باید همه چیز رو می سپردی دست حست و با من می چرخیدی،طلب می کردی،تسلیم شور اون لحظه می شدی.
آهنگ بارها و بارها تکرار شد و من هر بار،جور متفاوتی رفتار می کردم.

هر بار پر و خالی می شدم تا به جایی رسیدم که دستهایت رو خواستم،با ضرب آهنگ به سمتت اومدم،با دستهایی باز برای
در آغوش کشیدنت،چشمهایم رو باز کردم تا نگاه پر تمنایم رو ببینی،تو اونجا نبودی.

تمام شب رو چرخیدم،رقصیدم،

تنها،
معاشقه با یادت می کردم.

تقدیر من است این همه یا سرنوشت توست،یا لعنتی است جاودانه؟