دخترک دلش می خواست نخوابه،دلش می خواست وقت داشته باشه،زیاد،واسه اینکه بتونه ستاره بکاره.
ستاره هایی که توی چشمها تجلی پیدا می کنن،شبهای تنهایی رو پر از افسوس میکنن.
دخترک می ترسید،فکر می کرد داره امتحان می شه،فکر می کرد عاقبتش تباهی است و همه خوابها دروغ بودن،
ولی ترسش بی مورد بود.دستهایی که می بخشن،روحی که محدودیت نداره،پلیدی رو نمی شناسه.
دخترک می دونست اومده شادی ببخشه و بره،مثل دود سیگاری که میره توی فضا محو می شه و ردی هم ازش باقی نمی مونه.
 

دخترک رقیق شده بود،این اواخر،توی لحظه های شادی و خلسه دیگران،یاد روزهایی می افتاد که تبدیل به هزاران ذره می شد،
ذره هایی که پر از روح هستی بودن،و چشمهاش ​پر از اشک می شدن.اشکها رو کسی نمی دید، تقدیس نمی کرد،

                                               کسی دخترک رو نمی خواست.

دخترک نمی ترسید،می دونست پیش از اونکه شبهای تنهایی برسن،اون از اینجا رفته.از حک نشدن توی لحظه ها نمی ترسید،از فراموش شدن نمی ترسید.
                                اون بهترینها رو از زندگی گرفته بود.
آرامش لحظه های دیگران ،اون رو کفایت میکرد.
               

                                              دخترک در آسمانها می خندید

                                                                         اما در دلش....