من خیس خستگی ام،
                             بیا شانه هایت را،
                                              بالش خیل خستگی هایم کن،
                                                                                     شاید شبی
                                                                                                  زخمهایم را زمین بگذارم.

گفتی چرا حرفهام دیگه گرمای انرژی بخش قبل رو نداره،شاید گرما داره ولی نوعش این روزها فرق میکنه.
گاهی فکر میکنم تمام تلاطم این مدتم به خاطر اینه که مختارم زندگیم رو هر جوری میخوام
 بسازم یا به گند بکشم.
 بدترین حرفها مال زمانی هستن که تو سکوت بخوای و مجبور باشی حرف بزنی و من الان سکوت می خوام.یه زمانی یکی از دوستام بهم یه نمایش نامه از بهرام بیضایی داده بود به این اسم:

(حقایق درباره لیلا دختر ادریس)وقتی خوندمش خیلی عصبی شدم،تحولی  که اون دختر متحمل شده بود رو نمی تونستم بپذیرم و حالا فکر می کنماگه اون آدم به منظوری اون رو بهم داده بود ....حالا شدم همون لیلا،شاید کمی نوع تحولم فرق کنه،ولی وسعت تغییر .....
من زمان می خوام،نه جوانی،زمان!
می خوام اونقدر زمان داشته باشم که دیگه کسی از golden time باهام حرف نزنه،می خوام اونقدر زمان داشته باشم که اگه فهمیدم رسالت بودن ،سیاه بازی بوده بتونم زندگی رو بدون احساس خسارت ادامه بدم،نمی تونم اونجوری که دیگران زندگی  می کنن باشم،نمی تونم فکر کنم زندگی خودم از هر چیز دیگه ای مهم تره،نمی تونم وقتی کسی هست که نیازمند یک نگاهه (من می دانم تو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهد،اسوده خاطرت کند،بگشایدت،تا به در ایی..)
من نمیتونم پا پس بکشم تا در نیم گشوده بروی اون بسته بشه،منهم روزهایی داشتم که نیازمند نگاه بودم و اونقدر درها بسته و باز شدن تا من راهم رو پیدا کردم،من نمی تونم،
تکلیف در راه مانده ها چی میشه؟تکلیف عمق نگاهی که ادم رو پایبند میکنه چی میشه؟تکلیف هدف خلقت چی میشه؟مگه تکامل نیست؟شاید ادم همیشه یه تعدادی رو فدا میکنه تا واسه تعداد بیشتری مفید باشه.
همه اش در معرض انتخابی،انتخاب هایی که موهات رو یکی یکی سفید میکنه،انرژی ات رو رفته رفته تحلیل می بره،و میگن یه روزی میاد که سالهات رو ازت گرفته و بهت یه مشت خاطره داده و یه عالمه تنهایی،
heal me,I can't win this war
                                                                                           
                                                                      (برای تو که خواستی بدونی چرا تلخ و دورم)