چشمانم را باز می کنم،چیزی نمی بینم جز سپیدی خیره کننده ای که هیچ نشانی از ​پاکی ندارد،نوید مرگ بینایی است.
در سپیدی پی چیزی می گردم برای چنگ زدن،در تلاطم تقلا،نقشی از انسانی می بینم بر تکه چوبی که صلیب می خوانندش،
نقشی عاری از خون،گل آلود و فرسوده،اما جسور،محکم،شبیه به زنی که جز بی پروایی چیزی برای از دست دادن ندارد.شبیه من.
زن سنگسار نشد.

از سنگ پر شد،چشمانش،قلبش،زنانگی هوس انگیزش.اما سنگها جایی در دهانش نیافتند.

مسیح صلیبش را به مریم مجدلیه،واگذارده است.
 
(دلتنگ روزهایی هستم که بی عاطفه بودن،یادم دادی.مادر تمام بچه های شهر،برخاسته بود تا در انتهای عطش،پیدا کنه!و حالا شکسته و خراب،به اندازه شب اولی که عریان دیدی اش،برگشته تا از انسان دیگر گونه بودن واسه اش بگی. می گفتی سنگی بشم که همه، آدم ببینندش،به جوانی ام غره شدم و فریب دوست،عشق،و خاطره رو خوردم.
شاید دیر باشه،گاهی برای سنگ بودن هم دیر می شه.
بیا بهم یاد بده چطور دوست داشته باشم و برقی در من نباشه. یاد بده در اوج تمنا،کسی رو به بند نکشم.
بلد نیستی؟باشه!
دیواری در برابرم می کشم که توی سایه تنهایی اش،دیگه نخوام.دیگه واسه خودم نخوام.
از فکری که سیاه باشه،از قلمی که سیاه بنویسه،از دستی که سیاهی رو حک کنه ،خسته ام.

                                            دیوار
                                                  تنها
                                                       راهه.)

برای گریگوری مله خوف
از وقت خواب گذشته و خواب با من بیگانه است.دلم سیگار میخواد،دلم می خواد داغ باشم،داغ مستی،داغ نوشتن،ولی نه داغ خواستن.
شنیدم که اینجا کسی با من از سوختن و فرو ریختن گفت،تو بودی؟چند وقت بود این کلمات رو جز از خودم نشنیده بودم،و یا شاید اگه شنیده بودم باور نکرده بودم،ولی امروز خط، تو واقعیت رو به من نزدیک کرد.واقعیتی که این روزها بیشتردلیل زنهاست و بهانه مردها،منظورم تو نیستی،یه بهانه ساده بود این حرف!
بخند گریگوری،آکسینیا هنوز تو رو بیشتر از هرکسی می خواد.
چرا برای من از سوختنی داغتر از شعله حسرت میگی؟مگه خواست کوچک کردن روحی در من بود؟من اینجا یه مهره ام که آدمها باورهاشون رو بهتر از قبل ببینین و بفهمن،گفته بودم حالم از هر چی باوره به هم می خوره گریگوری؟
این روزها بی دلیل از چیز ها حالم به هم می خوره،گاهی از یه سلام ساده،گاهی از یه حالت چطوره،گاهی هم از دیدن خودم در آینه.دکترم گفته انتخاب اشتباهی داشتی ولی من انتخابی نکرده بودم،من،من،من فقط چشمهام رو باز کردم و دیدم بزرگترین حس دنیا در من شکفته،دیدم کنار یه اتیش نشستم که دودش توی چشمم میره و چشمهام رو پر ازاشک می کنه،بهم گفتن:مال دود نیست،تمنای سوختن به چشمهات رسیده.و من باور کردم.
گریگوری،تا حالا تمنا کردی؟
خوبه،لااقل کسی اینجا هست که حرف آدم رو می فهمه.ولی نه ،گاهی فکر می کنم اگه کسی هم نباشه فرقی نمی کنه.
گاهی دلم یه لاک می خواد،دلم می خواد مثل مرغ ها کرچ بشم،دلم می خواد تخم بگذارم،اونموقع روزهایی هم که تو نیستی گریگوری،...نه.بچه ها پیش من حروم می شن.
فکر می کنی نیازی هست بچه ها عاشق بشن؟تا حالا بهش فکر کردی؟کلام مقدس!!
با ما گفتند آن کلام مقدس را با شما خواهیم آموخت،لیکن به خاطر آن،عقوبتی جان فرسای را تحمل می بایدتان کرد،عقوبت جان فرسای را چندان تاب آوردیم آری،که کلام مقدسمان باری،از خاطر گریخت.
 شاید من الان اینجام گریگور،ازخاطرم نرفته،هیچ چیز،شاید اشتباه از من بود که حسهام رو مثل دیگران نگذاشتم توی پستو تامبادا حروم بشن،من بیرون شون آوردم که جوونه بزنن،این حرفها رو قبلا بهت گفته بودم؟هان؟
نه،یه روز صبح ،من داشتم توی فکرم باهات حرف میزدم،می دونی توی فکرم چی جوابم دادی؟گفتی:کی خواسته بود که اینجوری بشه،غیر از اینه که خودت خواسته بودی؟
و من خفه خون گرفتم.می خواستم بگم چرا کسی نیو مد به من بگه:بیا،این پاداش چیز بزرگی که خواسته بودی،ولی بعد یادم اومد اینجا،همه مثل خدا، جهنم به آدم پاداش میدن.و باز خفه خون گرفتم.
چرا سیاهم؟من رو میگی؟سیاهی همیشه در مقایسه با چیز دیگه ای است،سفیدی رو بهم نشون بده تا بهت بگم چرا سیاهم،تا بفهمم چرا سیاهم.سفیدی رو جایی جدا از وجود یه بچه بهم نشون بده.
چرا من مرد نیستم گریگوری؟چرا نمی تونم یه بقچه بگذارم روی کولم و با دوچرخه فرار کنم؟
من نیاز به محبت دارم گریگوری،یه محبتی که تویش غرق گریه بشم،right now.
فراموش کن،از آدمی که کابوس هدیه می ده بگذر!

بخند گریگور،بخند،هنوز لبخند تو،دنیا رو من میده.

نگاهت سکوت می کند.
جدال من ادامه می یابد.
                           جدالی به این سان:
                           مرد موی سپید دارد.
                           مرد بچه دارد.
                           مرد زنی دارد که بوسه هایش را انتظار می کشد.
                           مرد متعلق به دیگری است.
مرد را در آغوش می کشم،نفسهای مرد را ابدی می کنم،سر انگشتانم بر تن مرد خطوطی ترسیم می کنند که کسی نمی بیندشان،
هیچکس جز خودم.
شب که از نیمه می گذرد،روز تازه که آغاز می شود،کمی آنطرف تر از نفسهای مرد،حسرتی در دلم شعله می کشد،
شعله ای به رنگ: امروز هم بمان...
دود و خاکستر،با کلماتی به رنگ آزار در فضا می پیچد:
                مرد موی سپید و بچه دارد.
                مرد زنی دارد که بهترین سالهایش را با او سوزانده است.
                مرد به روزهای کس دیگری بسته شده است.
چشمان بسته ام را بازمی کنم،با چشمان باز می بوسم،با چشمان باز گریه می کنم،با چشمان باز تمنا را می کٌشم،با چشمان باز زجر می کشم.
تصمیم می گیرم که دیگر،
           تصمیم می گیرم که هرگز،
                       تصمیم می گیرم که همیشه
                                                                    
                                                        چشمانم را باز نگاه دارم.
صدای پای کلمات که از این پس،تا همیشه،جلوی چشمان بازم رژه می روند،به خود بازم می نهد:
           مرد موی سپید،بچه  و زنی دارد که عاشقانه می خواهدش.
           مرد جواب تمنا و تنهایی دیگری است.

عاشقانه ها را خاک خواهم کرد،طعم دود و الکل و بوسه های پایان پذیر را به خاک خواهم داد،
من
      جمله
                (روح بزرگی داری)
                                            را به خاک خواهم سپرد.

و نیمی شاد و نیمی غمگین خواهم بود که خاک
                                                             آنچه را گرفته
                                                                     پس نخواهد داد.

*توصیح برای کسانی که امنیت نوشتن را با ذهن بیمارشان،به گند کشیده اند:

نپرسید،تعبیر نکنید،خطوط بالا را از زبان ستاره ای نوشتم که استیصال بزرگوارانه اش،
                   او را با زبان کلمات بیگانه ساخته است.

 

 

دلم دخترکی می خواست،تبلور بی دریغ بودن،
                                                 که نخواستن ات از من دریغ کرد.
تنها اگر خواسته بودی،
                        به زبان حتی،
                                     در باور رو به فراموشی عشق،
                                                                       بارور می شدم.

مادر ستارگانی می شدم که نور و حضورشان،

                                                        از چشمانت فراتر نمی رفت.

                                                                       کامل نشدم.
                                                                        از یاد بردم.
                                                                         انکار کردم.

تنها اگر خواسته بودی...

                                              مادر درون من

                                                                  رو

                                                                       به

                                                                           زوال

                                                                                   است.

روزی عصیان خواهم کرد...

تنها،بی همراه،اصلا شاید عصیان کنم که تنها باشم.
انگار توان عصیان،خواستش در هیچکس نیست.
کسی،بند هایی داره که بهشون دلبسته است،پس عصیان نمی کنه.
کسی،فکر میکنه پیره واسه عصیان،فکر می کنه عصیان،رویای جوانی است.
جوانی هم که همپای عصیان میشه،مفهومش رو نمی دونه.

به من خندیدن،گفتن:هنر می کنی که از عصیان میگی؟
نه تعلقی داری که نگهت داره،نه پیری که ارزش زمان رو بدونی،شاید هنوز اونقدر جوون باشی که ندونی در مقابل چیز های بزرگتر باید عصیان کرد.آدم که در مقابل خودش عصیان نمی کنه!

من سکوت کردم،بگذار فکر کنن من هیچ دلبستگی ای ندارم،بگذار فکر کنن من سالها فرصت در مقابلم می بینم،
بگذار فکر کنن من همون بچه ای هستم که فقط ....

چه اهمیتی داره که اونها چی فکر می کنن؟چه اهمیتی داره که من چی هستم؟
امروز وقتی بهم گفتی:معذرت می خوام که دنیا اینقدر زشته و تو مجبوری باهاش گلاویز بشی و در نهایت قورتش بدی.
صدای خدا رو در تو شنیدم.
بگو به جای اینکه کلامش رو از زبون تو جاری کنه،به من یه دوست بی پروا بده.
نه،نه،بهش بگو یه روز بیاد به این چهل تکه ای که از من ساخته(شاید هزار تکه اصطلاح درست تری باشه)یه نگاهی بندازه،
شاید هوس خلقت از سرش افتاد.
الکساندر پاناگولیس میگه:
من درست متوجه نشدم،پس دوباره به من بگو:
آیا بایدخدا را  بخشید یا باید از او تشکر کرد؟

شکسپیر میگه:we made in god's image.
بهش بگو،

              من،

                    تجسم فکر اون،

                        اونقدر واقعی شدم که به یه عصیان فکر می کنم.

بهش بگو نترسه،عصیانم بر علیه خودش نیست،
بگو من درکش میکنم،همه  اشتباه می کنن.
بگو هر وقت به روز هفتم آفرینش فکر کرد،غصه نخوره:
به همه گفتم،به اون هم از طرف من بگو:
                                       

                                            اشتباه شاید زاده بی خبری باشد.