داشتم تکه پاره های زندگی خودم و دیگران رو ورق میزدم:

*وقتی به این فکر میکرد که هیچ چیز پایدار نیست،چیزهایی که آزارش می دادن دیگه آزار دهنده نبودن و
می دونست که واقعیت در لحظه است و هر چیز دیگه ای دروغه.

*خوابم نمی برد،صدای زوزه باد حالم رو بدتر میکرد،انگار جایی داشتی درد می کشیدی و من،من همچون
همیشه تنها نظاره گر بودم،ناتوان از کوچکترین عملی.

*یک انسان تنها زمانی می تواند خود را در دستان کسی بگذارد،که عشقش چنان عظیم باشد،
که نتیجه آن تسلیم،آزادی مطلق باشد.

*دیگه هیچوقت،از هیچ گورخری در مورد راه راد هاش نمی پرسم.

*چه به جد گرفته بودم که اهلی شدن هم کاری است در همهمه این همه بیکاری مدام.

*بیراهه رفته بودم آن شب،
                                        دستم را گرفته بود و می کشید،
                                                                                   زین پس همه عمرم را بیراهه خواهم رفت.

*پای پیر و خسته دیدن نداره..

دلم ازدحام کوچه خوشبخت رو می خواد...

در فرصت میان ستاره ها،
                                     شلنگ انداز رقصی میکنم
                                                                            دیوانه! 
                                                                                     به تماشای من بیا!

 

*و در خلایی که نه خدا بود و نه اتش
                                                  نگاه و اعتماد تو را به دعایی نومیدوار
                                                                                                       طلب کرده بودم.

می گفت:این آخرین باره که پی یه چیزی میرم،اونقدر مطمئن که هیچکی نفهمه زیر پام پر از ماسه هایی است که جا خالی می دن.
آخرین باره که میرم به جایی که آخرش موجه و خیس شدن،
بعد پر میکشم میرم یه جایی که نور باشه،بشه گرم شد،انرژی گرفت و باز از نو شروع کرد،

با یه عالمه پر سفید آبدیده.
شاید بار دیگه هم بگم :این آخرین باره.

وضوح و مه،
                  در مرز ویرانی
                                       در جدال اند.
با تو در  این لکه قانع افتاب
                                      مرا
                                           پروای زمان نیست.   

                                                                                               (یادم نیست شعر از کی بود)

*سکوت را هر هنگام که اراده کنی بشکنی،
                                       تقدس می شکنی و
                                                               تقدسی اغاز میکنی با آوایی که سر میدهی انگاه...

چقدر قشنگند.
می شنوی ریرا؟
به خدا پروانه ها پیش از انکه پیر شوند می میرند.
حالا بیا برویم از رگبار واژه ها ویران شویم.

حس میکنم پیر شدم،زودتر از اونچه سنم یاری کنه.
دیگه شکوفا نیستم،در حال تحول هستم ولی خستگی تحول بیشتر از چیزی است که بهم میده.
هر چی سعی میکنم بنویسم،دیگه قلمم یاری نمیکنه،ذهنم هم،و روحم.

*از میان این همه انسان که من دوست داشته ام،
از میان این همه خداوند که من تحقیر کرده ام،
کدام یک ایا از من انتقام باز می ستاند؟

وقتی می بینم توی شهری زندگی میکنم که هر ماه مردمش رو عزادار میکنه،فکر میکنم نوشتن از قاصدک،از ادمهایی که باور هات رو خدشه دار میکنن،از هرم نگاه گفتن، از بوسه اشتی،از زخمی روزهای جوانی بودن گفتن،از معجزه،از راهی که با تصمیم دیگری ناتمام می مونه و بی همراه،از رسالتی که هر لحظه در تهدیده،.....
من کجایم،واقعیت کجاست؟؟؟؟؟؟
اهلی کردن  کسانی که یک روز صبح خیلی ساده از خواب بیدار میشن،مثل من به ابر های اسمون نگاه میکنن و ....
بعد در یک چشم به هم زدن دیگه نیستن،حالا به من بگو جای اون حس مادر بودن که من دیشب داشتم ازش لذت میبردم کجاست؟
کدوم بچه؟همون که یه روز از لحظه های بی نظیر و بارور من متولد میشه و هویت پیدا میکنه توی همین دنیایی که با سرعت سرسام اوری بودنت رو نفی میکنه....
همون بچه ای که توی رسالتش دست می خواد،پا میخواد،چشم میخواد،فکر میخواد،ارامش می خواد،و به راحتی تمام ابزار های رسالتش رو از دست  میده؟اگه خودش از دست نرفته باشه البته!!
من می مونم و بچه ای که به بچه شبیه نیست،یه تیکه زغاله..

من رو ببر جایی که بچه ها توش زندگی کنن،نه مشق ترس.